Vanavil Sirpame – Episode 12 Tamil Novels

2
1164

New novel writer Madhumathi Bharath’s ongoing romantic Tamil new novel Vanavil Sirpame updated frequently in this writer’s Website.This is a page for Tamil Novel quenchers.Feedback’s from my story readers are Welcome.both positive , negative or any other suggestions. please share your esteemed comments below.This helps me to do much better.Enjoy it and leave your comments.


please click the below mentioned link to read the story update.don’t forget to share your views.

அத்தியாயம் 12

இளம் பச்சை நிறத்தில் சுடிதார் அணிந்து அதனுடைய துப்பட்டாவை கழுத்தை சுற்றி மாலையாக போட்டுக் கொண்டு தெருவில் துள்ளலாக நடந்து வந்தாள் சங்கமித்ரா.கால்கள் எங்கும் நிற்காமல் நேராக பூங்காவை வந்து சேர்ந்தது.அவள் மனம் அவன் புறம் சாயத் தொடங்கி விட்டதை அவளும் அறிந்தே இருந்தாள்.இருப்பினும் அவனை பற்றி மேலும் அறிந்து கொள்ளவும் அவனுடைய அருகாமையை மேலும் அனுபவிக்கும் ஆசையிலும் தான் இத்தனை உற்சாகத்தோடு கிளம்பி வந்து கொண்டு இருந்தாள்.

பூங்காவினுள் நுழைந்தவளின் கண்கள் அனிச்சையாக அவனை தேடத் தொடங்க சற்று தொலைவில் பூங்காவின் மறுபுறத்தில் வயதான பெரியவர்கள் எல்லாரும் சுற்றி இருக்க அதன் நடுவில் சுமார் இரண்டு வயது மதிக்கத்தக்க பெண் குழந்தை ஒன்றோடு சேர்ந்து ஆடிக் கொண்டு இருந்தான்.இவனுடைய உயரத்திற்கு தோதாக இருந்த ஒரு டேபிளில் அந்த குழந்தையை நிறுத்தி வைத்துக் கொண்டு ஆடிக் கொண்டு இருந்தான்.

அழகான பெண் குழந்தை மஞ்சள் நிற பிராக் போட்டுக் கொண்டு முகம் கொள்ளா சிரிப்புடன் அவனுடன் ஆடிக் கொண்டு இருந்தது.அவனுடைய செயல்கள் ஒவ்வொன்றும் குழந்தையின் நடனத்தை ரசித்து சிரிப்பது போல இருக்கவே குழந்தை மேலும் ஆர்வத்தோடு கையை காலை தத்தக்கா பித்தக்கா என்று அசைத்து கிளுக்கி சிரித்தது.காண்பதற்கு அழகான காட்சி.

கண்களை யார் புறம் செலுத்துவது என்று புரியாமல் திணறித் தான் போனாள் சங்கமித்ரா.ஒருபுறம் மஞ்சள் நிறத்தில் பூங்கொத்தை போலவே அழகாக சிரித்துக் கொண்டு இருந்த குழந்தை,மறுபுறம் நெடுநெடுவென வளர்ந்த குழந்தையாக அவன்.அவனுடைய செய்கைகள் அனைத்தையும் பார்த்து குழந்தை இடைவிடாது சிரிக்க தொடங்க சுற்றி இருந்த அனைவரும் குழந்தையின் அழகிய சிரிப்பை மெய்மறந்து ரசித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.

மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியை பார்த்தவாறே மெல்ல அவர்களை நோக்கி சென்றாள் சங்கமித்ரா.குழந்தையின் கையை பிடித்து சுழற்றி அவளை ஆட வைத்துக் கொண்டு இருந்தவன் எதேச்சையாக திரும்ப,முகம் கொள்ளா மகிழ்ச்சியுடன் தன்னை நோக்கி வந்து கொண்டு இருந்த சங்கமித்ராவை பார்த்ததும் அவனுடைய புன்னகை மேலும் விரிந்தது.

ஆட்டத்தை நிறுத்தி விட்டு கைகளை இவள்புறம் நீட்டினான்.அவனின் ஆட்டம் நின்றதுமே சுற்றி இருந்த கூட்டம் கேள்வியாக அவனை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது.இப்பொழுது அவன் கையை நீட்டவும் ஒட்டுமொத்த கூட்டமும் சங்கமித்ராவை நோக்கி தன்னுடைய பார்வையை திருப்பியது.

பிரபஞ்சன் அந்த குழந்தையை கைகளில் தூக்கிக்கொண்டு அவளை நோக்கி நடந்து வந்தான். 

“என்னோட ராணி வந்தாச்சு மை க்யூட் பிரின்சஸ் இனி உங்க கூட ஆடினா அவங்களுக்கு கோபம் வந்திடும்.சரியா? நான் கிளம்பறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த குழந்தையை உரியவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு அவன் நகர முயல்கையில் அவனை விட மறுத்து சண்டித்தனம் செய்தது அந்த குழந்தை.

அவனுடைய சட்டை காலரை ஒரு கையால் இழுத்துக் கொண்டு மறுகையால் அவன் கழுத்தை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு அவனை விட மறுத்தது அந்த குழந்தை.குழந்தையின் மனம் நோகாமல் அவளிடம் இருந்து விடுபட அவன் முயற்சித்துக் கொண்டு இருக்கையில் அங்கே வந்து குழந்தையை இரு கைகளாலும் அள்ளிக் கொண்டாள் சங்கமித்ரா.

அறிமுகம் இல்லாத சங்கமித்ரா தூக்கியதும் முதலில் மிரண்டு விழித்த குழந்தை, அவள் தன்னை தூக்கி தட்டாமாலை சுத்தியதும் முதலில் பயந்து பின் தானும் அவளுடன் சேர்ந்து குதூகலமாக விளையாட துவங்கியது. ஒருவழியாக குழந்தையை அதனுடைய தாத்தா பாட்டியிடம் சேர்ப்பித்தாள் அவள்.

“யாருமா நீங்க ரெண்டு பேரும்? உங்களை இன்னைக்கு தான் இங்கே பார்க்கிறோம்?”வயதான தம்பதிகள் வினவினார்கள்.அவளை முந்திக்கொண்டு அவர்களுக்கு பதில் அளித்தான் அவன்.

“யங்மேன் இதெல்லாம் நல்லா இல்லை.என்னோட ராணி இவ தான்னு கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி சொன்னேனே.அப்புறம் எதுக்கு இப்படி ஒரு கேள்வி?”

“டேய் படவா உன்னை கேட்கலை.நீ பேசியே ஆளை கவுத்துடுவ…நான் அந்த பொண்ணுகிட்டேயே கேட்டு தெரிஞ்சுக்கிறேன்.நீ உன் வேலையை பார்.”என்று சொன்னவர் அப்படியே அவள் புறம் திரும்பி அவளிடம் பேச ஆரம்பித்தார்.

“நீ சொல்லுமா…இவன் சொல்றது எல்லாம் நிஜமா?”வயதாகி பார்வை தெளிவில்லாமல் இருந்தாலும் அவருடைய பார்வையில் அப்படி ஒரு கூர்மை.

என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் அவள் திணறிக் கொண்டு இருக்கையில் மேலும் அவளை சீண்ட ஆரம்பித்தான் அவன்.

“இப்படி ஓபனா கேட்டா எப்படி சொல்ல முடியும் யங்மேன்? அவளுக்கு வெட்கமோ என்னவோ?” கேட்டுவிட்டு மற்ற இருவரும் அறியாத வகையில் அவளை பார்த்து குறும்பாக ஒற்றை கண்ணை சிமிட்டினான்.

அவனை கோபமாக முறைக்க முயன்று தோற்றுக் கொண்டு இருந்தாள் சங்கமித்ரா.அவனிடம் தன்னுடைய முயற்சிகள் தோற்கின்றன என்பது அவளுக்கு வலியை ஏற்படுத்துவற்கு பதிலாக சந்தோசத்தை ஏற்படுத்தியது.மனதுக்கு இனியவனிடம் தோற்பதில் சந்தோசம் இருக்கத் தானே செய்யும்.ஆனாலும் இப்பொழுது அதை பற்றி எந்த முடிவுக்கும் வரக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தவள் அவனை விடுத்து அந்த வயதான பெரியவர்களிடம் பேச ஆரம்பித்தாள்.

“என் பேர் மிஸ்.சங்கமித்ரா” வேண்டுமென்றே மிஸ் என்ற வார்த்தையை அழுத்தி உபயோகித்தாள்.

அவள் பேசி முடிக்கும்முன் இடை புகுந்து பேசினான் பிரபஞ்சன். “அது இப்போ வரை. கூடிய சீக்கிரத்தில் அவள் என்னோட மிசஸ் ஆகப் போகிறாள்.”அதை சொல்லும் போது அவன் முகத்தில் இருந்தது அத்தனை கலவையான உணர்வுகள்.

இவள் என்னவள் என்னும் பெருமிதம்,கர்வம்,காதல்,உரிமை , ஆர்வம்,ஏக்கம்…இன்னும் இன்னும் என்று அத்தனை உணர்வுகளை தாங்கி இருந்த அவனது முகத்தை பார்த்து பேச மொழி இருந்தும் வார்த்தைகள் வராமல் மௌனமானாள் சங்கமித்ரா.

அவனுடைய பேச்சை கேட்ட அந்த தம்பதிகள் தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொண்டனர்..அந்த பெரியவர் அவனுடைய தோளில் செல்லமாக ஒரு தட்டு தட்டி விட்டு பேச ஆரம்பித்தார்.

“பய ரொம்ப நல்லவன்மா.கொஞ்ச நேரத்தில் இங்கே வந்து இருந்த எல்லாரையும் தன் பக்கம் இழுத்துட்டான்.பார்த்தா நல்லவன் மாதிரி தான் தெரியுது.ஆனா…”

“அதென்ன யங்மேன் பார்த்தா நல்லவன் மாதிரி தெரியுதுன்னு இழுக்கறீங்க…நிஜமாவே நான் நல்லவன் தான்”சட்டை காலரை தூக்கி விட்டுக் கொண்டான்.

“ஆமா..ஆமா…ராகமாக இழுத்தவர் , “என்ன ஒண்ணு வாய் தான் கொஞ்சம் ஓவரா தெரியுது…”அவர் ஆமாம் என்று ஒத்துக்கொண்டதும் கெத்தாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு சங்கமித்ராவை ஒரு பார்வை பார்க்க அந்த நேரத்தில் பெரியவர் சரியாக காலை வார அவன் முகத்தில் இருந்த லேசான அசடு வழிந்தபடி பேசலானான்.

“எனக்கு இது கொஞ்சம் ஆச்சரியமான விஷயம் தான்.இதுவரை எனக்கே நான் இவ்வ்வ்ளோ பேசுவேன்னு தெரியாது” என்று சொன்னவன் கைகளை தன்னுடைய இருபுறம் நன்றாக விரித்து காட்டினான்.

அவனுடைய பாவனையில் சுற்றி இருந்த மூவரின் முகத்திலும் புன்னகையின் சாயல்.“டேய் படவா..உன்கிட்ட நான் பேசலை.அந்த பொண்ணுகிட்டே ஒரு ரெண்டு வார்த்தை பேசிக்கிறேன்டா”

“அதெல்லாம் முடியாது.என் டார்லிங்கிட்ட நீங்க எப்படி பேசலாம்.?”சண்டைக்கு போவது போல மல்லுகட்டினான்.

“அடேய்! இவளோ நேரம் என் டார்லிங் கூட நீ கடலை போட்டியே நான் ஏதாவது கேட்டேனா?”பதிலுக்கு அவர் தன்னுடைய மனைவியை சீண்ட…

“இது நல்லா இருக்கே…இந்த பாட்டிகிட்ட நான் பேசினதும்,என்னோட ப்யுட்டி கிட்ட நீங்க பேசுறதும் ஒண்ணா?”

“அட மக்கு பயலே…என் கண்ணுக்கு இந்த கிழவி மட்டும் தான்டா ப்யுட்டி.”

“அப்புறம் எதுக்கு என் ஆளுகிட்டே பேச ஆசைப்படறீங்க?”

“உன்னை பத்தி நல்லதா நாலு வார்த்தை சொல்ல ஆசைப்பட்டேன்.இஷ்டம் இல்லாட்டி போயேன்” வேண்டுமென்றே பிகு செய்துகொண்டு அங்கிருந்து அவர் கிளம்ப முற்பட அவரின் முன் சென்று பாய்ந்து அவரை தடுத்தான்.

“யங் மேன் கொஞ்சம் பிட்டு ஜாஸ்தியா போட்டு விடுங்க.என்னை கண்டுக்கவே மாட்டேன்கிறா” மென்குரலில் பேசினாலும் அருகிலேயே நின்று கொண்டு இருந்ததால் அவனுடைய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அவள் காதில் தெளிவாக விழுந்து அவளை சிவக்க வைத்தன.

‘எப்படி இவனை கண்டு கொள்ளனுமாம்…இவனை போலவே நானும் பார்வையாலேயே திணறடிக்க வேண்டுமோ’ என்று எண்ணிக் கொண்டவள் தலையை உலுக்கி தன்னை சமன் செய்து கொண்டாள். ‘சீ…இதென்ன இப்படி எல்லாம் எனக்கு தோணுது’

பெரியவர்கள் இருவரும் அவளிடம் வந்து பேசிவிட்டு செல்லும் வரை குழந்தைக்கு விளையாட்டு காட்டும் சாக்கில் தனியே குழந்தையுடன் நகர்ந்து விட்டு இருந்தான் பிரபஞ்சன். குழந்தையை அவர்களிடம் கொடுத்து விட்டு அவர்கள் போனதும் வேகமாக அவளை நோக்கி திரும்பினான்.

“என்ன சொன்னார்கள்…என்னை பற்றி?” ஆர்வம் இருந்தது அவன் குரலில்.

“ஹ்ம்ம்..உங்களிடம் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருக்க சொன்னாங்க”

“நான் தான் நல்லபிள்ளையாக இத்தனை அடி தள்ளி நிற்கிறேனே…அப்புறமும் என்ன ஜாக்கிரதை வேண்டி கிடக்கு.”அவன் குரலில் எவ்வளவு கோபம் இருந்ததோ அதை விட பல மடங்கு இப்படி தள்ளி நிற்க வேண்டி இருக்கிறதே என்ற தாபமும் இருந்தது.அவனது வார்த்தைகள் சொல்லாததை அவனுடைய பார்வைகள் சொன்னது அவளுக்கு.

மிச்சம் என்று கொஞ்சமும் இல்லாமல் அவளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பார்வையாலேயே பருகிக் கொண்டு இருந்தான்.அப்பப்பா என்ன மாதிரியான பார்வை இது.அவன் கண்கள் வழியாக உள்ளே இறங்கி அப்படியே அவன் உயிருக்குள் கலந்து விடு’என்று சொல்லாமல் சொன்னது அவன் பார்வை. அவன் பார்வைக்கு பயந்து தன்னுடைய முகத்தை அவசரமாக வேறுபுறம்  திருப்பிக் கொண்டாள் சங்கமித்ரா.

இருவருமே எதுவுமே பேசாமல் சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்தனர்.பிரபஞ்சனின் பார்வை காதலாக அவளை அமிழ்த்துக் கொண்டு இருந்தது.அவனுடைய பார்வையில் மூச்சுத் திணறி வேறு எங்கோ பார்வையை பதித்து வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள் சங்கமித்ரா.

“எனக்கு பெண் குழந்தை வேணும் மித்ரா…அதுவும் உன்னை மாதிரியே”அவன் குரல் திடீரென்று ஆழ்ந்து ஒலித்தது.

“இப்படி ஒரு வார்த்தையை நிச்சயம் அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவளது அரண்ட முகத்தில் இருந்தே அவனால் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.இருப்பினும் இந்த பேச்சை இப்படியே விட அவனுக்கு மனம் இல்லை.

“இப்போ கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி அந்த குழந்தை கிட்ட விளையாடும் வரை எனக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் இல்லை மித்ரா…அதாவது பெண் குழந்தை வேண்டும்னு…ஆனா இப்போ தோணுது.பெண் குழந்தை வேணும்னு.அதுவும் அச்சு அசலா பார்க்க உன்னை மாதிரியே…உன்னோட வார்ப்பா இருக்கணும்.ஆனா அவளோட பேச்சு, செய்கை, பழக்கவழக்கங்கள் எல்லாம் என்னை மாதிரியே இருக்கணும்.

உன்னையும் என்னையும் சரிபாதி அளவு எடுத்து ஒன்றாக கலந்து ஒரு குழந்தையை ஆண்டவன் படைத்தால் எப்படி இருக்கும் மித்ரா?” அவன் கண்கள் எதிர்பார்ப்பில் மின்ன மித்ராவின் புறம் திரும்பினான்.

அவள் உதடு கடித்து தன்னுடைய அழுகையை அடக்க போராடுவது அவனுக்கு புரிந்தது.
“சாரிமா…உன்னை கஷ்டபடுத்திட்டேனா?”மென்குரலில் வினவினான்.

அவளுடைய தலை இல்லை என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் இடமும் வலமுமாக அசைந்தது.

அதில் நிம்மதி அடைந்தவன் “அப்புறம் என்னடா…?”கனிவாக கேட்டான்.

அவனுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாது அங்கிருந்து ஒரே ஓட்டமாக ஓடி வந்து விட்டாள் சங்கமித்ரா.அவளை தடுக்க அவன் முயற்சிக்கவில்லை.ஓட்டமாக ஓடும் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் பிரபஞ்சன்.இரு கைகளாலும் தலையை மாறி மாறி அழுத்தமாக கோதிக் கொண்டான். 

Facebook Comments Box
What’s your Reaction?
+1
9
+1
0
+1
2
+1
0
+1
1
+1
0
+1
0

2 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here