Vanavil Sirpame episode 28 Tamil Novels

2
1232


Dear Readers, 

 new novel writer Madhumathi Bharath’s ongoing romantic Tamil new novels updated frequently in this writer’s Website.This is a page for Tamil Novel quenchers.Feedback’s from my story readers are Welcome.both positive , negative or any other suggestions. please share your esteemed comments below.This helps me to do much better.Enjoy it and leave your comments.


அத்தியாயம் 28

கட்டிலில் படுத்து இருந்த சங்கமித்ராவையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் பிரபஞ்சன்.அவள் மயங்கியதும் முதலில் அவனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.சங்கமித்ரா பேசிய வார்த்தைகள் அவனை அத்தனை சீக்கிரம் அதிர்ச்சியில் இருந்து வெளியே வர அனுமதிக்கவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

ஒருவழியாக சுய நினைவுக்கு வந்தவன் கீழே மயங்கிக் கிடக்கும் மனைவியை பார்த்து மேலும் அதிர்ந்து தான் போனான். வேகமாக ஓடிச் சென்று ப்ரிட்ஜ்ஜில் இருந்து குளிர் நீரை எடுத்து அவள் முகத்தில் தெளித்தான்.உடலில் கொஞ்சமும் அசைவே இல்லை.பிரபஞ்சனுக்கு சர்வமும் நடுங்கிப் போயிற்று.

‘என்ன ஆயிற்று?… ஏன் இவள் மயங்கினாள்? நான் இவளை திட்டவோ அடிக்கவோ இல்லையே…’

அவசர அவசரமாக தனக்கு தெரிந்த மருத்துவ நண்பரை போனில் அழைத்து விபரம் சொல்லி வீட்டுக்கு வரவழைத்தான்.வந்தவர் வயதில் கொஞ்சம் மூத்தவர்.படுக்கையில் படுக்க வைத்து இருந்த சங்கமித்ராவை பரிசோதித்தவர் கவலை அப்பிக் கிடந்த பிரபஞ்சனிடம் லேசாக பேச்சுக் கொடுத்தார்.

“பயப்படும்படி ஒண்ணும் இல்லை…அளவுக்கு அதிகமான டென்ஷன்…அதிகமான ஸ்ட்ரெஸ்…சரியான தூக்கம் இல்லை.சரியா சாப்பிட்டும் இருக்க மாட்டாங்க போல அவ்வளவு தான். பயப்பட வேண்டாம்.கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்து ரிலாக்ஸ்டாக இருந்தா போதும்…நல்லா சாப்பிட சொல்லுங்க” என்றவர் பிரபஞ்சனின் முகத்தில் தெரிந்த குழப்பத்தை கண்டதும் மேலும் பேச்சை வளர்த்தார்.

“இவங்க உங்க மனைவி தானே?”

“ஆமா டாக்டர்”

“கல்யாணம் நடந்து எத்தனை வருஷம் ஆச்சு?”

“இரண்டு நாள் தான் ஆகுது டாக்டர்”

“லுக் பிரபஞ்சன் உங்க மனைவி சரியா தூங்கி மாசக்கணக்கில் இருக்கும் போல…என்ன பிரச்சினைன்னு முதல்ல அவங்க கிட்ட கேட்டு தெரிஞ்சுக்கோங்க… அவங்க கிட்டே கொஞ்சம் பொறுமையா பேசுங்க…உங்க டிபார்ட்மெண்ட்ல கைதி கிட்ட பேசுற மாதிரி பேசாதீங்க”

மெல்லியதாய் தலை அசைத்தான் குழப்பத்துடன்…

‘நான் எப்போ இவகிட்டே கத்தி பேசினேன்?…நான் தான் எதுவுமே பண்ணவே இல்லையே’உள்ளுக்குள் தனக்குத்தானே பஞ்சாயத்து வைத்து நடத்திக் கொண்டிருந்தான்.

“நான் சொல்வதை விளையாட்டா எடுத்துக்க வேணாம் ஏசிபி சார்…நிலைமை இப்படியே போனா அப்புறம் உங்க மனைவிக்கு குணமாக நீங்க மனநல மருத்துவர் உதவியை நாட வேண்டி இருக்கும்” என்று சொல்லி அவனை அதிர வைத்தார்.

“டாக்டர்…”

“கல்யாணம் ஆன புதுசில சண்டை வர்றது சகஜம் தான்..பட் அதை பேசி தீர்த்துக்கோங்க…அவங்க தூங்குறதுக்கு ஊசி போட்டு இருக்கேன்.நாளைக்கு காலையில தான் முழிப்பாங்க.எழுந்ததும் நல்லா சாப்பிட வைங்க…ரிலாக்ஸா பேசுங்க”என்று சொன்னவர் தலையாட்டி விடை பெற்று சென்று விட பிரபஞ்சனுக்குள் ஆயிரம் குழப்பங்கள்.

“நான் எங்கே இவ கிட்டே சண்டை போட்டேன்…இவர் சொல்றதை பார்த்தா சண்டை போட்டு நான் அடிச்சதில தான் இவ மயங்கி விழுந்துட்டான்னு இவர் நினைக்கிறார் போலவே.ஆனா …இவர் சொல்றதை சும்மா விடவும் முடியாது.

இவர் சொல்றதை எல்லாம் வச்சு பார்த்தா இவ ஏதோ குழப்பத்தில இருக்கிற மாதிரி இருக்கே…ஒருவேளை இந்த கல்யாணம் உண்மையிலேயே அவளுடைய விருப்பம் இல்லாமல் நடந்து விட்டதோ’ என்ற எண்ணம் தோன்றிய விரைவில் மறைந்து போனது.

என்ன தான் அவள் பிடித்தம் இல்லாதது போல பேசினாலும் சற்று முன் அவளை முத்தமிட்ட பொழுது அவளின் கண்களில் அப்பட்டமான மயக்கம் தெரிந்ததே…வேறு என்னவாக இருக்கும்’ என்று யோசித்துக் கொண்டே இருந்தவன் அவனையும் அறியாமல் உறங்கி விட்டான்.

நடு இரவில் ஏதோ சத்தம் கேட்கவும் முழித்துப் பார்த்தவன் சங்கமித்ரா தூக்கத்தில் உடலை முறுக்கியபடி உளறிக் கொண்டு இருக்க வேகமாக எழுந்து அவளருகில் சென்றான்.நேராக படுக்காமல் ஏதோ ஒரு கோணத்தில் படுத்து உறங்கியவனின் கால்கள் அவனின் வேகத்திற்கு சட்டென்று நடக்க முடியாமல் கால்கள் துவள ,தடுமாறி கட்டிலில் சங்கமித்ராவுக்கு அருகில் விழுந்தான் பிரபஞ்சன்.

சங்கமித்ராவின் முகத்துக்கு அருகிலேயே கால் தவறி விழுந்த பிரபஞ்சன் தன்னுடைய காதுகளில் விழுந்த வார்த்தையில் துள்ளிக் குதித்து எழுந்தான்.

‘இது எப்படி சாத்தியம்…தன் காதுகளில் விழுந்த வார்த்தை நிஜம் தானா?’ என்று தன்னைத்தானே கேள்வி கேட்டவன் மீண்டும் ஒருமுறை அவளின் வாயிற்கு அருகில் தன்னுடைய காதுகளை வைத்து என்ன சொல்லுகிறாள் என்று கேட்க தன்னுடைய தேன் குரலில் தெளிவாக பேசி அவன் வயிற்றில் பாலை வார்த்தாள் சங்கமித்ரா.

“ரஞ்சன்…ரஞ்சி…என்னை விட்டு போயிடாதே மாமா”என்று தூக்க கலக்கத்தில் உளறியவள் புரண்டு அவன் மார்பில் படுக்க அத்தனை நேரம் இருந்த மொத்த கவலையும் பறந்து போனது பிரபஞ்சனுக்கு.

‘இத்தனை ஆசையை மனசுல வச்சுக்கிட்டு தான் இப்படி வீம்பா திரியிறியா…இருடி…உன்னை ஒரு வழி பண்றேன்.மாமன் பர்பார்மன்ஸை நாளைக்கு பாரு’ என்று உள்ளுக்குள் சவால் விட்டுக்கொண்டவன் நன்றாக அவளை நெருங்கிப் படுத்தவன், தன்னை லேசாக அணைத்தவாறு அருகில் படுத்திருந்த மனைவியின் எழில் முகத்தை விடியும் வரை வெகுநேரம் காதலோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் பிரபஞ்சன்.

தூக்க மருந்தின் விளைவாக வெகு நேரம் தூங்கிக் கொண்டு இருந்த சங்கமித்ரா விழிக்கும் பொழுது காலை ஒன்பது மணி ஆகி இருந்தது.விழித்ததும் சற்று நேரம் ஒன்றுமே புரியவில்லை அவளுக்கு.பின் வரிசையாக நடந்தது எல்லாமே அவளுக்கு ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நினைவுக்கு வர பயந்தே போனாள்.

‘அய்யயோ அவரிடம் அப்படி கத்தி பேசிட்டேனே…இப்ப என்ன ஆகுமோ தெரியலையே…கண்டிப்பா ரொம்ப கோவமா இருப்பாரே…எப்படியாவது அவரை பேசி சமாதானம் செஞ்சிடணும்’என்று எண்ணியபடியே எழுந்தவளை அவளின் உள்மனமே தடுத்து நிறுத்தவும் செய்தது.

‘உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடிச்சு இருக்கு…இது நடக்கணும்னு ஆசைப்பட்டு தானே அவர் கிட்டே அப்படி பேசின…இப்போ நீயே போய் சமாதானம் செஞ்சா அப்புறம் இத்தனை நாள் நீ நடந்துகிட்டதுக்கு பிரயோஜனமே இல்லை…அவர் கிட்டே இன்னும் கொஞ்சம் முறுக்கிக்கோ..அப்பதான் அவர் உன்னை வெறுப்பார்’என்று எண்ணியவள் மெதுவாக திரும்பி பிரபஞ்சன் கண்களில் தென்படுகிறானா என்று எட்டிப் பார்த்தாள்.

படுக்கை அறையிலும் குளியல் அறையும் திறந்தே இருந்ததால் அங்கே அவன் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை என்று முடிவு செய்தவள் மெல்ல எழுந்து குளித்து முடித்து உடையை மாற்ற எண்ணி தன்னுடைய சூட்கேசை எடுத்தாள்.முதலிலேயே வரிசையாக புடவைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருக்க பிடிவாதமாக அதை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு இருப்பதிலேயே சுமாரான ஒரு சுடிதாரை மாற்றி விட்டு கீழே போனாள்.

சமையல் கட்டில் ஏதேதோ பாத்திரங்கள் உருளும் சத்தம் கேட்டது.பிரபஞ்சன் தான் சமைக்கிறான் போல என்று எண்ணியவள் வேகமாக சென்று அவனுக்கு உதவி செய்ய துடித்த கால்களை அடக்கும் வழி தெரியாது திணறியவள் வீம்பாக ஹாலில் இருந்த சோபாவில் போய் அமர்ந்து கொண்டாள்..

சற்று நேரம் பொறுத்து வேர்த்து வழிந்த முகத்துடன் சமையல் அறையை விட்டு வெளியே வந்த பிரபஞ்சன் ஹாலில் கால் மேல் கால் போட்டு ஒரு வித அலட்சியத் தன்மையுடன் பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருந்த சங்கமித்ராவை பார்த்ததும் முகமெல்லாம் சந்தோஷம் வழிந்தோட அவளுக்கு அருகில் வந்தான்.

“ஹே…எழுந்துட்டியா பொண்டாட்டி…நானும் நல்லா தூங்கிட்டேன்.இப்போ தான் எழுந்தேன்.அதான் உனக்கு காபி போட்டுட்டு வந்து எழுப்பலாம்ன்னு நினைச்சேன்.அதுக்குள்ளே நீயே வந்துட்ட”என்று இயல்பான குரலில் பேசிக் கொண்டே போனவனை புதிராகப் பார்த்தாள்.

‘இவர் என்ன எதுவுமே நடக்காத மாதிரி பேசுறார்…ஒருவேளை அதெல்லாம் கனவா இருக்குமோ’ என்று யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.

“காபி குடிச்சுகிட்டே யோசி குஜிலி…”என்று சொல்லியவன் இயல்பாக அவள் கையைப் பிடித்து அதில் காப்பிக் கோப்பையை திணித்து விட்டு அவளுக்கு அருகில் வேண்டுமென்றே கொஞ்சம் நெருக்கமாக அவளை இடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தான்.

“சீ… தள்ளி உட்காருங்க…உங்க மேலே எல்லாம் ஒரே வியர்வை நாத்தம்… குடலை புரட்டுது” என்றவள் வேண்டுமென்றே அவனைக் காயப்படுத்த முயல சில நிமிடங்கள் பிரபஞ்சனிடம் இருந்து எந்த பேச்சும் வரவில்லை.

அவனை காயப்படுத்தி விட்டோம் என்று திருப்தியாக உணர்ந்தவள் மெல்ல ஓரக்கண்ணால் அவனைப் பார்க்க அவனோ புன்னகை மாறாமல் அவளை நெருங்கி அமர்ந்தவன் அவள் என்ன ஏது என்று உணரும் முன் அவளுடைய சுடிதார் துப்பட்டாவை உருவி இருந்தான்.

சங்கமித்ரா உடல் அதிர கோபத்தோடு அவனைப் பார்க்கையில் அவளை நிதானமாக பார்வையிட்ட படியே அவளுடைய துப்பட்டாவால் வேர்த்து வழிந்த அவனது முகத்தை ஒற்றி எடுத்தான் பிரபஞ்சன்.அவனுடைய நிதானமான செய்கை அவளுள் பல பூகம்பங்களை ஏற்படுத்தியதை அவனால் உணர முடிந்தது.துடைத்து முடித்ததும் மீண்டும் தானாகவே எழுந்து அவள் மேல் துப்பட்டாவை சரியாக போட்டு விட்டு பழைய இடத்தில் நல்ல பிள்ளையாக அமர்ந்து கொண்டான்.

அந்த நிமிடத்தில் துளைக்கும் பார்வையோடு தன்னை நெருங்கிய கணவனை நிமிர்ந்து பார்க்கக் கூட முடியாமல் படபடப்பாக இருந்தது அவளுக்கு.துப்பட்டாவை போட்டு விடும் சாக்கில் அவன் பார்வை உரிமையாக அவள் மேனியில் பதிய இனிய சங்கடத்தை எதிர்கொண்டாள் பெண்ணவள்.

அவளுடைய துப்பட்டாவில் இப்பொழுது அவனுடைய மணம் வீசியது அவளுக்கு.அவனுடைய வேர்வை படிந்த துப்பட்டாவை அணிந்திருக்கவும் முடியாமல் அதை கழற்றி தூக்கி எறியவும் முடியாமல் அவஸ்தையாக உணர்ந்தாள் சங்கமித்ரா.அவள் அந்த காரியத்தை செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதை போல அவன் பார்வை விஷமத்துடன் அவள் மேனியில் பதிந்து மீள அவனை எதுவுமே செய்ய முடியாமல் பற்களை நறநறவென்று கடித்தாள்.

‘இவனை’ என்று பல்லைக் கடித்தவள் அவனை வெறுப்பேற்றுவதற்காக அவன் போட்டுத் தந்த காபியை ஒரு வாய் குடித்துவிட்டு ‘தூ’ என்று துப்பினாள்.

“இதெல்லாம் ஒரு காபியா? கண்றாவி..ஒரே கசப்பு”என்று கூறி விட்டு கப்பை தூக்கி விட்டெறிந்தாள்.

‘கோபப் படுகிறானா ‘ என்று ஓரக்கண்ணால் அவனைப் பார்க்க பிரபஞ்சனோ கோல்கேட் விளம்பரத்திற்கு நடிக்க வந்தவன் போல முப்பத்திரண்டு பற்களையும் ஒன்றாக காட்டி ‘ஈ’ என்று இளித்து அவளை மேலும் வெறுப்பேற்றிக் கொண்டு இருந்தான்.

“அச்சோ…பேபி எனக்கு எப்பவும் காபிக்கு இரண்டு ஸ்பூன் சர்க்கரை தான் போடுவேன்.உனக்கும் அதுவே போதும்னு நினைச்சு தான் போட்டேன்..சரி விடு…இந்தா இந்த காபியை குடி…இதில் உனக்கு எவ்வளவு சர்க்கரை வேணுமோ போட்டுக்கோ” என்றவன் தனக்காக கலந்த காபியை அவளிடம் நீட்ட மறுக்க நினைத்தாலும் பிடிவாதமாக வாங்கிக் கொண்டாள்.

“இரு பேபி…இன்னும் சர்க்கரை போடலையே “ என்றவன் அவளின் கண் முன்னாலேயே வேண்டுமென்றே நாலு ஸ்பூன் சர்க்கரையை கலந்தான்.தடுக்க முயன்றவளை , “உனக்குத்தான் ரெண்டு ஸ்பூன் பத்தலையே…அதுதான் கூட போட்டு இருக்கேன்”என்று நமுட்டு சிரிப்புடன் கூறியவன் வெளியே முகத்தை நல்ல பிள்ளையாக வைத்துக் கொண்டான்.

அதை வாங்கி ஒரு வாய் குடித்ததுமே முகமெல்லாம் அஷ்ட கோணலாகிப் போனது அவளுக்கு.அவ்வ்வ்வளவு இனிப்பு…அவளுக்கு எப்பொழுதும் இனிப்பு பிடிக்கவே பிடிக்காது.அதிலும் இப்படி இரண்டு மடங்காக சர்க்கரை போடப்பட்டதை குடிக்கவும் முடியாமல் துப்பவும் முடியாமல் அவஸ்தைப் பட்டாள் சங்கமித்ரா.

அவளின் முக மாறுதல்களை உள்ளுர ரசித்துக் கொண்டவன் முகத்தை ஒன்றுமறியாதவன் போல வைத்துக் கொண்டு கேட்டானே ஒரு கேள்வி…

“பேபி…முகம் ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கு..சர்க்கரை பத்தலைனா இன்னும் ஒரு ரெண்டு ஸ்பூன் போடட்டுமா?”

‘என்னது இன்னும் ரெண்டு ஸ்பூனா?’உள்ளுர பதறியவள் வெளியே கஷ்டப்பட்டு முகத்தை நல்ல பிள்ளையாக வைத்துக் கொண்டாள்.

ஒரு வாய் குடித்ததோடு சரி…அதற்குப் பிறகு அதை தன்னால் நிச்சயம் குடிக்க முடியாது என்று தெரிந்ததால் அப்படியே கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் சங்கமித்ரா.

“என்ன பேபி…ஒரு வாய் தான் குடிச்ச…சீக்கிரம் குடிச்சுட்டு எனக்கு கொடு…நான் குடிக்கணும் இல்ல”

“…”

“என்ன முழிக்கிற…இரண்டு கப் காபி தான் போட்டேன்…ஒண்ணை தூக்கி எறிஞ்சுட்ட…அப்புறம் நான் எப்படி காபி குடிக்கிறது…குடிச்சுட்டு கொடு” என்றவன் சட்டமாக அவளை நெருங்கி அமர அதிர்ந்து விழித்தாள் சங்கமித்ரா.

“உங்களுக்கு வேணும்னா வேற போட்டுக்கோங்க…இதை எல்லாம் தர முடியாது…இது எச்சில்…” என்று முக சுளிப்போடு  வேகமாக எழுந்து செல்ல முயல கையை பிடித்து இழுத்து மீண்டும் அவளது இடத்திலேயே அவளை அமர வைத்தான் பிரபஞ்சன்.

அனைத்தும் நொடியில் நடந்து விட இது எப்படி நடந்தது என்று திருத்திருத்தாள் சங்கமித்ரா.

அவளின் கையில் இருந்த கோப்பையை அசால்ட்டாக பறித்தவன் ,சங்கமித்ரா நகர முடியாத படி அவளின் தோளில் இறுக்கமாக கையைப் போட்டுக் கொண்டு அவளின் முகத்தில் ஆழ்ந்த பார்வையை செலுத்தியபடி ஒவ்வொரு சொட்டாக அந்த காபியை ரசித்துக் குடித்தான்.

அவளையும் அறியாமல் அவனது இந்த செய்கையில் அவள் முகம் வெட்க நிறம் கொண்டது.அவன் பார்த்து விடக் கூடாதே என்று பார்வையை அவள் திருப்ப முனைய அதையே அவனும் உணர்ந்தார் போல அவளின் கழுத்தை பின் பக்கமாக இறுக்கிப் பிடித்து அவளை முகம் திருப்ப இயலாதவாறு செய்தான்.

அவனுடைய பார்வை அவள் முகத்திலேயே மொய்த்துக் கொண்டு இருக்க,தான் குடித்து மீதம் வைத்ததை அவன் ரசித்து குடித்துக் கொண்டு இருப்பது அவளுக்குள் என்னென்னவோ எண்ணங்களை தோற்றுவித்தது.வெட்கம் அவளைப் பிடிங்கித் தின்ன,அவனிடம் அதை மறைக்கவும் முடியாமல் திண்டாடியதால் அவளது மேனியில் மெல்லிய நடுக்கம் பிறந்தது.

அவளின் நடுக்கம் அவளுடைய கணவனான பிரபஞ்சனுக்கு அந்த நிமிடம் அளப்பறியாத ஆனந்தத்தையும்,கர்வத்தையும் கொடுத்தது.மெல்ல அவளின் தோளில் ஒரு முறை இதமாக அழுத்தி விட்டவன் பின் அவளின் கையோடு கை கோர்த்துக் கொண்டு பேப்பரை படிக்கத் தொடங்கினான்.அதையாவது அவளை நிம்மதியாக செய்ய விட்டானா? இல்லை…ஒரே பேப்பரை ஒரு முனையை அவன் பிடித்துக் கொள்ள,மறுமுனையை அவள் பிடித்துக் கொண்டு இருவரும் ஒன்றாகத் தான் படித்தார்கள்.

இடையிடையே அவள் பக்கத்தில் இருக்கும் செய்தியை ஆர்வமாக வாசிப்பது போல அவளின் தோளில் முகம் புதைத்து மூச்சுக் காற்றினால் அவளுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தீ மூட்டிக் கொண்டிருந்தான்.சங்கமித்ராவால் சொல்லவும் முடியாமல்,அவனை விட்டு விலகவும் முடியாமல் போக,அவஸ்தை தாங்க முடியாமல் பேப்பரை அவனிடம் கொடுத்து விட்டு “டிவி பார்க்கப் போகிறேன்” என்று முணுமுணுத்து விட்டு எழுந்து சென்றாள்.

அவள் போனால் விட்டு விடுவானா என்ன? “நானும் டிவி பார்க்கிறேன்”என்று சொல்லியபடி அவளுக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்து கொண்டான்.அவள் ரொம்ப முக்கியமான நிகழ்வை பார்ப்பது போல டிவியில் ஓடிக் கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு சேனலை உன்னிப்பாக பார்த்துக் கொண்டிருக்க மெல்ல அவளிடம் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

“காபி ரொம்ப டெஸ்ட் தெரியுமா”கடைசி சொட்டு வரை மிச்சம் வைக்காமல் குடித்தவன் அவளைப் பார்த்தே தொடர்ந்து பேச…

“நீங்க போட்டதை நீங்க தான் மெச்சிக்கணும்…நல்லாவே இல்லை..கண்றாவியாய் இருந்துச்சு…”

“ஓ…உனக்கு பிடிக்கலையா…அப்ப சரி”

‘இவன் வாதம் செய்யாமல் உடனே சரின்னு சொன்னா ஆபத்தாச்சே’என்று அவளின் மூளையில் அபாயமணி ஒலிக்க அவன் தொடர்ந்து பேசிய பேச்சு அவளது எண்ணம் உண்மை தான் என்று நிரூபித்தது
.
“நாளையில் இருந்து நீயே இரண்டு பேருக்கும் காபி போட்டு கொண்டு வந்துடு”

“உங்களுக்கும் சேர்த்து எல்லாம் என்னால வேலை செய்ய முடியாது…எனக்கு மட்டும் ஒரு காபி தான் போட்டுக்குவேன்”

“அதுவும் சரிதான்… நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே கப்பிலேயே குடிச்சுக்கலாம்..இன்னைக்கு காலையில குடிச்ச மாதிரி…”மின்னாமல் முழங்காமல் அவள் தலையில் குண்டை தூக்கிப் போட்டு விட்டு சுவாரசியமாக டிவியை பார்க்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

‘எந்தப் பக்கம் போனாலும் கேட் போடறானே…இவனை எப்படித்தான் சமாளிக்கப் போறேனோ…முதல் நாளே என்னை இப்படி தலையால தண்ணி குடிக்க வைக்கிறானே… காப்பாத்து ஆண்டவா’ என்று அவள் பல்லைக் கடிக்க அவளின் உள்ளப் பொறுமலை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவன் சிரிப்பை அடக்கப் பெரும்பாடு பட்டான்.

என்ன செய்வதென்று புரியாமல் கோபத்தோடு அந்த இடத்தை விட்டு எழுந்தவளின் கையை பிடித்து இழுத்து மீண்டும் தனக்கு அருகிலேயே அமர வைத்தான் பிரபஞ்சன்.

“உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும் மித்ரா…”குரலில் இலகுத்தன்மை குறைந்து இருந்ததை உணர்ந்தவள் நிச்சயம் நேற்று இரவு தான் அப்படி பேசியதற்கு உண்டான விளக்கத்தைத் தான் கேட்கப் போகிறான் என்று எண்ணியவள் அவனது கேள்விகளுக்கு எப்படி பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டாள்.

பிரபஞ்சனோ அவளின் எண்ணத்திற்கு புறம்பாக வேறு கேள்வியை மாற்றிக் கேட்டு அவளை திணறடித்தான்.

சிற்பம் செதுக்கப்படும்…

Facebook Comments Box
What’s your Reaction?
+1
3
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0
+1
0

2 COMMENTS

  1. Hi madhu dear Sema ud da prabanjan full form la irrukan pola waiting eagerly for next ud pa keep rocking

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here