Vanavil Sirpame Tamil Novels episode 30

2
1420
Dear Readers, 
new novel writer Madhumathi Bharath’s ongoing romantic Tamil new novels updated frequently in this writer’s Website.This is a page for Tamil Novel quenchers.Feedback’s from my story readers are Welcome.both positive , negative or any other suggestions. please share your esteemed comments below.This helps me to do much better.Enjoy it and leave your comments.


அத்தியாயம் 30

“இந்தா…இந்த பெட்டியில் உனக்கு வேணும்கிறதை எடுத்து வச்சுக்கோ”அவளின் முகம் பார்த்து பேச மறுத்தான் பிரபஞ்சன்.

அவனை எந்த விதத்திலும் அணுக முடியாமல் தவித்துப் போனாள் சங்கமித்ரா.

“நீங்க இன்னும் சாப்பிடலியே”அவன் வருவதற்குள் சாப்பிட்டு முடித்தாக வேண்டும் என்று எண்ணி அவன் குளித்துக் கொண்டிருந்த சமயம் தான் மட்டுமாக வந்து வேகமாக உணவை உண்டு விட்டு சென்றது அவளின் நினைவில் வந்து அவளது குற்றவுணர்ச்சியை மேலும் அதிகப்படுத்தியது

“என்னை பார்த்துக்க எனக்குத் தெரியும்…உனக்கு அந்த கவலை வேண்டாம்”முகத்தில் அடித்தது போல பதில் சொன்னவன் வேகமாக சென்று அறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

“இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில கார் வரும்…கிளம்பி தயாரா இரு”மூடிய கதவின் உள்ளிருந்து குரல் மட்டும் வெளிவந்தது.

“நான் மட்டும் தனியா எப்படி?”தயக்கத்துடன் இழுத்தாள் சங்கமித்ரா.

“ஏன் உனக்கு எப்பவும் தனியா இருக்கத்தானே பிடிக்கும்”அவள் கேட்டு முடிக்கும் முன்னரே புயல் வேகத்தில் வந்த அவனது பதிலில் இருந்தே அவனது கோபத்தின் அளவை அவளால் உணர முடிந்தது.

அவனை சமாதானம் செய்வது அவளுக்கு ஒன்றும் கடினமான விஷயம் இல்லை.சாதாரணமான ஒன்று தான்.அவனுடைய கோபத்தையும்,எரிச்சலையும் குறைக்க அவளின் அருகாமை ஒன்று போதும்.ஆனால் அதை செய்யத் தான் அவளின் மனம் இடம் தரவில்லை.அவனை சமாதானம் செய்வதை விட அவளின் மனதை சமாதானம் செய்வது தான் அவளுக்கு இன்னும் கடினமாக இருந்தது.

அவனை நெருங்க சொல்லி மனதின் ஒருபுறம் அவளை போட்டு படுத்த விலக சொல்லி மறுபுறம் அவளைக் கொல்ல , தன்னுடைய நிலையை சொல்லவும் முடியாமல் மெல்லவும் முடியாமல் அழுகையில் கரைந்தாள் சங்கமித்ரா.இப்படி திருமணம் செய்து கொண்டு பிரபஞ்சனின் நிம்மதியை குலைப்பதற்கு பதிலாக தான் பிடிவாதமாக இந்த திருமணம் நடக்காமல் தடுத்து இருக்க வேண்டுமோ என்ற எண்ணம் தோன்றி அவளை வாட்டி எடுத்தது.

‘இந்த பிரச்சினை எல்லாம் அப்புறம் யோசித்துக் கொள்ளலாம்.முதலில் அவரை சாப்பிட வைக்க வேண்டும்’ என்று எண்ணியவள் அறையின் வாயிலிலேயே தவம் கிடந்தாள்.சில பல நிமிடங்கள் கடந்து அறைக் கதவு திறக்கப்பட நிமிர்ந்து பார்த்தவள் வார்த்தைகள் வராமல் தவித்தாள்.

காக்கி சட்டையில் மீசையை ஒரு கையால் நன்றாக முறுக்கி விட்டபடி ஒரு கையில் லத்தியுடன் அவன் நின்ற விதம் அவளை அசரடித்தது.வேகமாக ஒடி சென்று அவனின் மீசை முடியை இழுத்துப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் உந்த ஆசையோடு அவனை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வைத்தவள் அவனின் மரத்த பார்வையில் மனம் நொந்து போனாள்.

கண்ணாடி முன் நின்று தலையை சீவிக் கொண்டவன் கண்ணாடியில் தெரிந்த அவளது பிம்பத்தை அவளுக்கு தெரியாமல் ஒரக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தான்.தன்னையும் மறந்து அவள் தன்னை ரசித்ததையும்,தன்னிடம் பேச வேண்டும் என்று தவிப்புடன் அவள் நிற்பதையும் அவன் உணர்ந்து கொண்டாலும் அவளிடம் போய் பேசக் கூடாது என்ற உறுதியுடன் தலையில் தொப்பியை பொருத்தி கண்ணாடியில் சரி பார்த்தவன் வேகமாக வாசலில் அவனுக்காக காத்திருந்த ஜீப்பை நோக்கி சென்றான்.

அவன் பின்னாலே அவனின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்து கிட்டத்தட்ட ஒடி வந்தவளை அவன் ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை.அவன் ஏறி அமர்ந்ததுமே அந்த போலீஸ் ஜீப் சீறிக் கொண்டு செல்ல சங்கமித்ரா ஓய்ந்து போய் அப்படியே வாசலிலேயே அமர்ந்து விட்டாள்.

கண்களிலிருந்து கண்ணீர் நிற்காமல் வழிவது தெரிந்தாலும் ஏனோ அதை துடைக்கக் கூட தோன்றாமல் வெறுமையான மனதுடன் அமர்ந்து இருந்தாள்.அவளால் அமைதியாக இருக்கவே முடியவில்லை.முன்தினம் தான் செய்தது எவ்வளவு பெரிய மடத்தனம் என்று அவளுக்கு புரியாமல் இல்லை.ஆனாலும் பிரபஞ்சனை தடுக்க அவளால் முடியாது என்பதால் தான் அப்படி நடந்து கொண்டாள்.இதற்கு முன் பேசி அவனைக் காயப்படுத்தினாள் .ஆனால் நேற்றோ…முதல் நாள் நடந்த காட்சிகள் மீண்டும் அவளின் கண் முன்னே வந்து போனது.

பிரபஞ்சனும்,சங்கமித்ராவும் ஒருவரிடம் மற்றவர் அடைக்கலமாகி இருந்தனர்.பூஜை வேளை கரடியாக அந்த நேரம் பார்த்து பிரபஞ்சனின் மொபைல் ஒலிக்க,முதலில் அதை அசட்டை செய்து விட்டு அவளுள் மறுபடியும் மூழ்கி விட்டான்.உண்மையை சொல்வதானால் பிரபஞ்சனின் நிலையை விட சங்கமித்ராவின் நிலை தான் இன்னும் மோசமாக இருந்தது.அவள் இந்த உலகத்திலேயே இல்லை எனலாம்.அவள் ஒரு மாய உலகில் சஞ்சரித்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

மீண்டும் மீண்டும் போன் தொடர்ந்து ஒலிக்கவே ,எரிச்சலுடன் அவளிடம் இருந்து பிரிய மனமே இல்லாமல் பிரிந்தவன் ஒரு கையால் அவளது இடையை வளைத்தவாறே போனை எடுத்து பார்க்க அது கமிஷனரின் எண் எனத் தெரிந்ததும் அவளை விலக்கி நிறுத்தி விட்டு அறையை விட்டு வெளியேறி அவரிடம் பேச சென்றான்.

அவன் அறைக்குள்ளேயே பேசாமல் வெளியில் போய் பேசியதற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது.அந்த வாரத்தில் முக்கியமான ஒரு ரௌடி கும்பலை என்கவுண்டரில் கொன்று விட வேண்டும் என்று ஏற்கனவே அவனுக்கு கமிஷனர் ரகசிய உத்தரவு பிறப்பித்து இருந்தார்.அதை குறித்து பேச எண்ணித்தான் இப்பொழுது அவர் அழைக்கிறார் என்பது பிரபஞ்சனுக்கு உறுதியாகத் தெரியும்.ஏற்கனவே அன்று பஸ் ஸ்டாண்டில் ரௌடிகளை அடித்ததைப் பார்த்து அவள் பயந்து போனது இன்னமும் அவன் நினைவில் இருக்கிறது.

அப்படி இருக்கையில் அவள் முன்னிலையில் என்கவுண்டர் பற்றிப் பேசினால் அவள் மேலும் பயந்து விடுவாளே என்று எண்ணித்தான் அவன் விலகிப் போனான்.ஆனால் அப்படி அவன் விலகிப் போனது தான் தவறாகிப் போனது.அந்த நிமிடம் வரை அவன் கரங்களில் குழைந்து நின்றவளுக்கு,அவன் விலகிச் சென்றதுமே மின்னல் தாக்கியது போல அவள் செய்து கொண்டிருக்கும் காரியம் புரியத் தொடங்க உடல் முழுக்க வெலவெலத்துப் போனது.

‘என்ன காரியம் செய்து கொண்டு இருக்கிறாய் மித்ரா…அவனை நெருங்கவே விடக்கூடாது என்று நீ வீர வசனம் பேசியது என்ன? இப்பொழுது அவன் கைகளில் குழைந்து கொண்டு நிற்கிறாயே…அவ்வளவு தானா உன் மன உறுதி?’அவளின் மனசாட்சி அவளை கேலி செய்து சிரித்தது.

‘கூடாது … இது நடக்கவே கூடாது…எந்தக் காரணம் முன்னிட்டும் அவரின் காதலை ஏற்றுக் கொண்டு அவருக்கு துரோகம் செய்யவே கூடாது’என்று எண்ணியவள் அடுத்து என்ன செய்வது என்று வேகமாக யோசிக்கத் தொடங்கினாள்.தனக்கு நேரம் அதிகம் இல்லை என்பது அவளின் பதட்டத்தை அதிகப்படுத்த சட்டென்று ஒரு மூட எண்ணம் தோன்ற பூனைப்பாதம் வைத்து ஹாலில் உள்ள சோபாவில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்த பிரபஞ்சனின் கவனத்தை கவராமல் கிச்சனுக்குள் நுழைந்து அங்கிருந்த கத்தியை எடுத்துக் கொண்டவள், பிரிட்ஜை திறந்து சில ஆப்பிள் பழங்களை ஒரு தட்டில் வைத்து எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

பிரபஞ்சன் போனில் கவனமாக இருக்கிறார் தன்னை கவனிக்க மாட்டார் என்று எண்ணியவள் வந்ததை போல சத்தமில்லாமல் மீண்டும் அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.ஆனால் அவள் வந்ததை எல்லாம் பிரபஞ்சன் ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தான்.அவள் பயந்து பயந்து கிச்சனுக்குள் போவதை எல்லாம் ஒரு வித குறும்பு சிரிப்புடன் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தான்.

கிச்சனில் இருந்து திரும்பி வந்தவளின் கைகளில் இருந்த ஆப்பிளை கண்டதும் ‘பசி வந்து விட்டது போல’ என்று சாதாரணமாகவே நினைத்தவன் அவளை இன்னும் கொஞ்ச நேரம் சீண்டி விட்டு அவளுக்கு இரவு சாப்பாட்டிற்கு எதையாவது செய்து தர வேண்டும் என்று எண்ணியவாறே அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அப்பொழுது அவன் கண்ட காட்சியில் அதிர்ந்து போன அவனது இதயம் ஒரு நிமிடம் தன்னுடைய இயக்கத்தையே நிறுத்தி விட்டது.கண்களை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டு கைகளில் வைத்திருந்த கத்தியை ஒரு வித பதட்டத்துடன் தன்னுடைய மணிக்கட்டில் வெட்டுவதற்காக குறி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அதை செய்ய முடியாமல் பயத்தில் அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் ஒரு பக்கம் வழிய அதை துடைத்து விட்ட படியே மீண்டும் கத்தியை மணிக்கட்டில் வைத்தவள் பார்வையை எதேச்சையாக வாசல் பக்கம் திரும்ப அவளையே வைத்த கண் வாங்காமல் நம்ப முடியாத அதிர்ச்சியுடன் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த பிரபஞ்சனைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியில் கத்தியை தவற விட்டாள்.

இருவரின் பார்வையும் ஒரு சில கணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று கவ்விக் கொண்டு இருந்தது.பிரபஞ்சன் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் நிதானமான நடையுடன் அவளை நெருங்கி வந்தான்.அவனைப் பார்த்த அதிர்ச்சியில் சங்கமித்ராவின் கண்களிலிருந்து வழிந்த கண்ணீர் அப்படியே நின்று விட்டது.

‘ஐயோ இவர் எப்பொழுது வந்தார்..அவர் வர இன்னும் லேட் ஆகும்னு நினைச்சேனே…’என்று பயந்து நடுங்கிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுதே அவள் அருகில் வந்த பிரபஞ்சனின் கை அவளது கன்னத்தில் இடியென இறங்கியது.பிரபஞ்சன் அடித்த வேகத்தில் நிலை தடுமாறி கட்டிலில் விழுந்தாள் சங்கமித்ரா.

“என்ன தான்டி நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கிற…அப்படி என்ன நடந்து போச்சுன்னு இப்படி ஒரு காரியம் செய்யப் பார்த்த…”புலியின் உறுமலைப் போல அடக்க முடியாத ஆத்திரத்துடன் பேசினான் பிரபஞ்சன்.

‘இதை எப்படியாவது சமாளித்து ஆக வேண்டுமே’ என்று எண்ணியவள் வேகமாக பதில் கூற ஆரம்பித்தாள்.

‘நான் பசிக்குதுன்னு பழம் சாப்பிடலா…”என்று பேசிக் கொண்டே போனவளின் வார்த்தைகள் அப்படியே நின்று போனது பிரபஞ்சனின் குற்றம் சாட்டும் பார்வையில்.

“என்னைப் பார்த்தா உனக்கு பைத்தியக்காரன் மாதிரி இருக்கா…ஆப்பிள் வெட்டும் பொழுது கையில் ஆப்பிள் இருக்கணும்…உன் கையில் அது இல்லை.

இரண்டாவது அப்படியே கை தவறி வெட்டுப் படறதுனா கூட உள்ளங்கையில் தான் படும்.மணிக்கட்டில் நரம்பு கிட்ட கத்தி எப்படி போகும்?”

‘சே!…ஆமாம்…அவசரத்தில் கத்தியை மணிக்கட்டில் வச்சு தொலைச்சுட்டேனே’என்று எண்ணியவள் பயத்தோடு பிரபஞ்சனின் பக்கம் பார்வையை செலுத்தினாள்.அவன் முகத்தில் தாங்க முடியாத வேதனை இருந்தது.

“என் கூட வாழ்றதை விட சாவது மேல்ன்னு முடிவு பண்ணிட்ட இல்ல…”

வேகமாக மறுத்து பேச முன் வந்தவள் சட்டென்று அமைதியானாள். ‘வேண்டாம் அப்படியே அவன் நினைத்து கொள்ளட்டும்.அது தான் அவருடைய வாழ்க்கைக்கு நல்லது.என்னை மறந்து விட்டு அவர் வேறொரு பெண்ணை தன்னுடைய வாழ்க்கையில் அவர் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமானால் இப்பொழுது அவர் என்னை வெறுத்தாக வேண்டும்’ என்று எண்ணியவள் அவனது குற்றசாட்டுகளுக்கு எந்த பதிலும் சொல்லாமல் அமைதி காத்தாள்.

நிதானமான நடையுடன் அவளை நெருங்கிய பிரபஞ்சன் அவளுடைய கையில் இருந்த கத்தியை உருவி தூர எறிந்து விட்டு அவள் கையில் காயம் எதுவும் பட்டு இருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்து விட்டு வேகமாக அறையை விட்டு வெளியே சென்று விட்டான்.பிரபஞ்சன் வெளியே சென்று சில மணி நேரம் கழித்து அவளுக்கு இரவு உணவு வீடு தேடி வந்தது ஒரு கான்ஸ்டபிள் மூலம்.

“காலையில நேரமா ஊருக்கு கிளம்பணுமாம்.அதுக்கு தயாரா இருக்க சொன்னாங்க அம்மா.அய்யா ஒரு கேஸ் விஷயமா வெளியே போய் இருக்கார்.உங்களை சாப்பிட்டு கதவை தாழ் போட்டுட்டு படுத்துக்க சொன்னார். அவர்கிட்டே இன்னொரு சாவி இருக்குதாம்”என்றவர் உணவுப் பொட்டலத்தை பவ்யமாக கொடுத்து விட்டு வெளியேறி விட்டார்.

இரவு முழுக்க பிரபஞ்சனின் வருகையை  எதிர்பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தவள் ஹாலில் இருந்த சோபாவிலேயே உறங்கி விட்டாள்.விடியும் வரை வேண்டுமென்றே தெருவில் உலவிக் கொண்டிருந்தவன் சோர்ந்து போய் வீட்டுக்குள் நுழைந்தவனின் கண்கள் அனிச்சையாக மனைவியை தேட ஹாலில் இருந்த சோபாவில் கால்களை குறுக்கிக்கொண்டு ஓய்ந்து போய் படுத்திருந்த மனைவியின் தோற்றம் அவனுக்கு பரிதாபமாகத் தான் இருந்தது.

விடியும் வரை அவளின் முகம் பார்த்தவாறே அமர்ந்து இருந்தவன் அடுத்து என்ன செய்வது என்பது குறிந்து சிந்தித்து ஒரு முடிவுக்கு வந்த பிறகு அவள் உறக்கம் கலைந்து எழப் போகும் அறிகுறி தெரியவே அவளை விட்டு விலகி எழுந்து தன்னுடைய அறைக்குள் புகுந்து கொண்டான்.

வாசலில் அடித்த காரின் ஹார்ன் ஒலியில் தன்னிலை உணர்ந்தவள் எழுந்து சென்று யாரென்று விசாரிக்க பிரபஞ்சன் அனுப்பி வைத்ததை தெரிந்து கொண்டவள் சோர்ந்த முகத்துடன் அழுது கொண்டே காரில் ஏறி தன்னுடைய பையை வைத்து விட்டு வீட்டைப் பூட்டிக் கொண்டு காரில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

திருமணம் முடிந்து முதன்முறையாக தன்னுடைய வீட்டிற்கு போகிறோம் என்று அவளால் மகிழ முடியவில்லை.ஒருவேளை அவனே கூட வந்து அவளை விட்டு சென்று இருந்தால் கூட அவளுக்கு இந்த அளவிற்கு வருத்தம் இருந்து இருக்காது.தனியாக தன்னை மட்டும் அனுப்பி வைப்பதை அவளால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை.இனி மீதம் இருக்கும் காலம் முழுக்க தான் இப்படி தனிமையிலே கழித்து விட வேண்டியது தான் விதி போல என்று எண்ணி நொந்து போனாள் சங்கமித்ரா.

சங்கமித்ரா நேற்று இருந்த மனநிலையில் கான்ஸ்டபிள் சொன்னதை சரி வர கவனிக்கத் தவறி விட்டாள்.அவர் சொன்னது ஊருக்கு கிளம்பி போகும் படி சொன்னதை அவள் தன்னுடைய வீட்டுக்குத்தான் தன்னை அனுப்பி வைக்கிறான் என்று எண்ணிக் கொண்டவள் கண் மூடி காரில் சாய்ந்து கொண்டவள் சில மணி நேரங்கள் கடந்த பிறகும் கூட கார் நிற்காமல் ஓடிக் கொண்டு இருப்பதை அப்பொழுது தான் கவனித்தாள்.

எந்த இடம் இது என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டு இருக்கும் பொழுதே அந்த கார் வயல் வெளிகளை கடந்து ஒரு அழகிய வீட்டின் முன் நின்றது.

சிற்பம் செதுக்கப்படும்…

Facebook Comments Box
What’s your Reaction?
+1
3
+1
0
+1
1
+1
1
+1
0
+1
0
+1
1

2 COMMENTS

  1. ஹா ஹா…இவ்வளவு நாள் பொறுத்தாச்சு…இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுக்க மாட்டீங்களா

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here